Patricia Goldman-Rakic menjadikan korteks prefrontal—bahagian otak yang ketika itu dianggap sukar dikaji secara saintifik—sebagai tumpuan penting dalam neurosains. Kajian beliau tentang memori kerja dan dopamin memperdalam pemahaman tentang fungsi kognitif, selain membuka petunjuk untuk penyelidikan penyakit seperti skizofrenia. Beliau lahir pada 1937 dan meninggal dunia pada 2003 pada usia 66 tahun.
Korteks prefrontal dan memori kerja
Ketika Goldman-Rakic mula menceburi bidang neurosains, pengetahuan tentang korteks prefrontal masih terhad. Ada penyelidik berpendapat hubungan antara kawasan otak itu dengan fungsi kognitif aras tinggi sukar dikaji menggunakan kaedah saintifik yang ketat. Beliau melihatnya sebagai persoalan yang wajar diteroka, lalu menggunakan pendekatan seperti ubat-ubatan dan rangsangan elektrik untuk memahami cara otak berfungsi.
Penyelidikannya merangkumi neurosains molekul, fisiologi sel, neuroanatomi dan neurosains kognitif. Beliau memberi tumpuan khusus kepada kaitan antara korteks prefrontal dengan memori, termasuk bagaimana otak membentuk dan mengekalkan maklumat yang tidak datang secara langsung daripada persekitaran semasa. Persoalan ini juga berkait dengan penyelidikan gangguan kognitif seperti skizofrenia.
Amy Arnsten, ahli neurosains di Universiti Yale yang bekerja bersama Goldman-Rakic sebagai penyelidik pasca doktoral pada 1980-an, mengimbas kembali bahawa ramai ketika itu menganggap kajian korteks prefrontal tidak mempunyai kaedah yang cukup ketat. Ada juga yang tidak tahu bagaimana hendak memulakannya. Goldman-Rakic terus mengembangkan bidang tersebut dan memperluas perbincangan neurosains tentang fungsi kognitif aras tinggi.
Penyelidikan dopamin menghubungkan makmal dengan klinik
Pada 1970-an, Goldman-Rakic mendapati bahawa pengurangan dopamin dalam korteks prefrontal boleh menyebabkan kecacatan memori. Penemuan itu membantu doktor memahami sebahagian gejala penyakit mental dan menjadi asas penyelidikan untuk membangunkan ubat yang lebih khusus. Beliau bukan sahaja mengkaji mekanisme asas, malah mahu menghubungkan hasil eksperimen dengan persoalan klinikal.
Lila Davachi, profesor psikologi di Universiti Yale, pernah menjadi pelajar siswazah di makmal Goldman-Rakic pada 1990-an dan bekerja dengannya selama enam tahun. Davachi berkata, Goldman-Rakic tidak berpuas hati dengan penjelasan daripada satu bidang sahaja. Beliau sentiasa memikirkan bagaimana penyelidikan asas boleh membantu menjawab persoalan konkrit tentang skizofrenia dan keadaan lain. Pendekatannya menghubungkan kawasan otak, neurotransmiter, fungsi memori dan gejala klinikal.
Pasukan besar mengkaji otak dari pelbagai sudut
Selama beberapa dekad, Goldman-Rakic mengetuai pasukan penyelidikan yang besar di Yale, terdiri daripada pelajar siswazah, penyelidik pasca doktoral dan kakitangan teknikal. Menurut Davachi, pasukan itu lazimnya mempunyai 20 hingga 30 orang yang mengkaji persoalan utama dari pelbagai sudut. Goldman-Rakic menetapkan hala tuju kajian, kemudian membahagikan kerja kepada kumpulan kecil yang terdiri daripada tiga atau empat saintis untuk mengemukakan idea, merancang eksperimen serta mengumpul dan menganalisis data.
Beliau turut menempatkan kakitangan teknikal dalam projek besar sambil memberi ruang kepada ahli pasukan untuk meneroka idea sendiri. Goldman-Rakic pernah menggambarkan tugasnya sebagai mendapatkan dana penyelidikan yang mencukupi dan merekrut bakat terbaik supaya pasukan dapat bersama-sama menghasilkan idea yang memajukan sains. Davachi berkata, dalam mesyuarat makmal mingguan, beliau bertanya tentang kemajuan dan keperluan setiap ahli, bukannya sekadar memberikan arahan.
Terus menyelidik dalam bidang yang didominasi lelaki
Ketika Goldman-Rakic mula dikenali, dunia penyelidikan masih didominasi lelaki. Arnsten berkata, rakan sekerja wanita berdepan penelitian tambahan; waktu kerja dan komitmen terhadap kerjaya mereka boleh dipersoalkan. Ada juga tanggapan bahawa wanita yang memilih kerjaya saintifik sukar menjalankan peranan sebagai ibu. Goldman-Rakic tidak mempunyai anak dan terus menyiasat persoalan yang dianggap sukar dijawab oleh komuniti akademik.
Persaingan dengan penyelidik lain bukan pendorong utamanya. Davachi berkata, Goldman-Rakic mengikuti hasil kerja orang lain tetapi lebih menumpukan perhatian pada matlamat penyelidikannya sendiri. Beliau juga mampu menerangkan konsep rumit dengan ringkas dan jelas. Apabila seorang saintis mempersoalkan mengapa beliau mengaitkan aktiviti saraf dengan monyet hidup dan bukannya hanya mengkaji molekul dalam piring makmal, Goldman-Rakic menjawab bahawa beliau menganggap dirinya sebagai “ahli psikologi monyet”. Jawapan itu mencerminkan pendekatannya yang mengkaji otak merentasi pelbagai peringkat.
Setiap Disember, Goldman-Rakic dan suaminya, Pasko Rakic, mengadakan jamuan perayaan di rumah mereka berhampiran New Haven, Connecticut. Davachi mengingati bahawa sebaik sahaja jamuan itu tamat, Goldman-Rakic sering kembali ke pejabat tepat pada waktunya untuk menyambung kerja. Pada 2003, beliau maut selepas dilanggar kereta ketika melintas jalan di Hamden, Connecticut. Penyelidikannya terus membentuk pemahaman tentang korteks prefrontal, memori kerja dan gangguan kognitif.